Τετάρτη, Ιανουαρίου 10

Διδώ μου, γύρνα πίσω....

Δεν ήμασταν ποτέ δεμένες όσο εγώ θα ήθελα...
Ίσως το ήθελες κ συ...
Ποτέ δε θα το μάθω....
Διαφορετικοί χαρακτήρες βλέπεις...
Εσύ, δραστήρια, μέσα σε όλα, έπιανες τη πέτρα και την έστιβες...είχες το τρόπο σου....
Εγώ πάλι...στο κόσμο μου...για τους λόγους τους δικούς μου...
Δεν ήμασταν κολλητές μα όταν βρισκόμασταν οι δυό μας το ευχαριστιόμουν....
Όταν έφυγε η θεία αν και  δεν μιλιόμασταν ως συνήθως για καιρό...στην κηδεία της, όταν μπήκες αλαφιασμένη στο σπίτι, απλά αγκαλιαστήκαμε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα...
Σου είπα μόνο μια κουβέντα...
Αν φύγουν και οι άλλες δύο θα μείνουμε εγώ κι εσύ...εγώ για σένα κ συ για μένα...
Δε βαριέσαι...ξαναμπήκε η γαμημένη απόσταση των καθημερινών προβλημάτων στη μέση και την αφήσαμε να μας χωρίζει για άλλη μια φορά...
Πριν καιρό, εκείνη τη φράση που σου είχα πει εγώ μου την επανέλαβες...
Την αγνοήσαμε και οι δύο....
Είπαμε...
Διαφορετικοί χαρακτήρες...
Δύσκολο να σμίξουμε και να συντονιστούμε....
Δεν ξέρω αν με αγαπούσες....
Νομίζω πως ναι...
Δεν το δείξαμε ποτέ η μία στην άλλη...
Δε μετανιώνω...
Τίποτε δεν έγινε εσκεμένα..
Απλά...έγινε...
Θα ήθελα πολύ να γυρίσει ο χρόνος πίσω...
1964, η μέρα που γεννήθηκα και με πήρες αγκαλιά..
Θα ήθελα πολύ να γινόσουν η μεγάλη μου αδερφή..
Έτσι σε έβλεπα...
Μα...
Δεν μπορώ κι ούτε πρόκειται ποτέ να καταλάβω γιατί έφυγες τόσο νωρίς...
Τόσο ξαφνικά...
Το νερό που κυλάει δε ξαναγυρίζει πίσω...
Σωστά??
Το ίδιο και ο χρόνος...
Όσο και αν το θέλω....
Ναι...
Πόσο το θέλω...
Με ακούς?
Με αισθάνεσαι?
Αν ναι.....
ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ.....
Εγώ για σένα και συ για μένα...

Join me on Facebook Follow me on Twitter Subscribe to RSS